Koetjes en Kalfjes

En Venlo heeft…

Istanbul heeft de Kapali Çarsi (overdekte markt), Groningen De Souk, Rotterdam De Markthal en sinds vorig jaar heeft Venlo Beej Benders. Een tijdje geleden had ik er al over gelezen, over deze markthal in Venlo, maar het was er nog niet van gekomen om er naar op zoek te gaan. Iets met niet al te hoge verwachtingen mijnerzijds.

Maar ja, toen ik zondag aan mijn to-do-lijstje voor dinsdag begon schreef ik daar ook ‘wandelen’ op. Helaas is wandelen in de vrieskoude lekker maar is het niet altijd even aanlokkelijk genoeg om mijn warme huis te verlaten dus bedacht ik een route met drie doelen (en twee mogelijkheden om de route en het aantal doelen in te korten mocht dat om wat voor reden dan ook nodig zijn).

Aangetrokken door het zonnetje verliet ik dinsdag rond half 12 mijn huis en eenmaal op de dijk liep ik naar het Zuiden en doel een: het gesticht binnenlopen om even met Vriendin bij te kletsen. Het tijdstip was bewust gekozen. Om twaalf uur gaan de collega’s lunchen en dat is een natuurlijk moment om op te stappen/verder te wandelen. Verder naar het zuiden, over de brug, qua richting rechtsomkeer maken en daarna over de Stadsbrug.

De zon die scheen, de lucht was blauw en mijn gezicht, oren en benen hadden last van de kou. Als het aan hen had gelegen had ik doel twee links laten liggen en had ik de kortste route naar de supermarkt (doel drie) genomen. Maar ik was sterk en liep langs de kademuur (met interessante teksten over het ontstaan van Venlo, de Romeinen, de Middeleeuwen) door naar het noorden.

Ik dwaalde door een stukje Venlo wat ik nog nooit eerder gezien had en voor de zoveelste keer verwonderde ik mij over het feit dat door een vreemde stad dwalen een vakantiegevoel oproept terwijl dwalen door ‘mijn’ stad een beetje onnozel overkomt. Terwijl ik telkens wanneer ik dat doe weer nieuwe en mooie straatjes ontdek. En veel beter de weg weet dan ik vooraf voor mogelijk houd.

Bij de Venlose markthal aangekomen kijk ik door het raam naar binnen en aarzel. Even maar, dan loop ik naar binnen, pak een mandje en loop de groente afdeling op. Binnen vijf minuten weet ik: De volgende keer moet ik hier rechtstreeks naar toe lopen zodat ik niet zo moe ben dat ik geuren en kleuren niet meer in mij op kan nemen. Ik weeg wat groentes af en dwaal dan een beetje door de ruimte. Langs de vis, het vlees, de hapjes, om de koffiecorner die niet in een hoek zit heen. Zei ik al te veel indrukken?

Ik loop naar de kassa (twee exemplaren tel ik) en reken af. ‘Heb je een klantenkaart’, vraagt de caissière. Nee, die heb ik niet. Of ik er een wil? En ik die eigenlijk wars is van klantenkaarten hoor mijzelf ‘ja’ jubelen. Ja, dit is een winkel waar ik vaker naar toe wil. Inclusief trolley zodat ik niet constant hoef te denken ‘Kan mijn rugzakje dit wel aan?’.

Iets zegt mij trouwens dat ook Yep en Vriendin deze winkel wel weten te waarderen. Wat een ontdekking! Waar een wandeldoel al niet goed voor is.

© Rianne

Advertenties

2 thoughts on “En Venlo heeft…”

Reacties zijn gesloten.