Koetjes en Kalfjes

Eigenlijk mag ik niet klagen

Eigenlijk mag ik niet klagen, en al helemaal niet over de kou. Want wat stelt de kou in Nederland nou helemaal voor. Kouder dan -6 is het niet geweest en dan woon ik ook nog in een stenen huis, met centrale verwarming in elke kamer, extra dekentjes voor op de bank, superduper-dekbed en thermoleggings. Nee, de vluchtelingen in het kamp op Kos, die in enkeldaks tentjes en zonder fatsoenlijk schoeisel proberen te overwinteren. Die mensen hebben het koud. Ik heb slechts een vaag gevoel van onbehagen.

Vind mijn geweten. Mijn lijf en met name mijn neus en handen denken er heel anders over. Mijn lijf heeft er zo onderhand genoeg van dat het op mijn werkplek tocht alsof er geen ramen in het gebouw zitten. Doen we de deur dicht dan loopt de (gevoels)temperatuur snel op en neemt het zuurstof gehalte met rasse schrede af. Bovendien blijven neus en handen ijs- en ijskoud.

Gelukkig begint de buiten temperatuur op te lopen en met een beetje geluk is ons kantoor weer de broeikast die het van lente tot herfst altijd is. Mocht dat onverhoopt toch nog niet zo te zijn.. Dan hoor je mij niet klagen. (Ik doe het gewoon zo zachtjes dat niemand het hoort  😉 ).

Ben jij ook blij dat de temperatuur overdag weer wat omhoog loopt? Of mag het van jou nog wel een maandje winteren?

© Rianne

Advertenties

14 thoughts on “Eigenlijk mag ik niet klagen”

  1. Nou, ik vind kou zo veel fijner dan regen. Dus heel erg vond ik het niet. Maar de lente: die kan niet snel genoeg beginnen wat mij betreft.

    Like

  2. Zolang de zon schijnt, mag het van mij vriezen. Alles liever dan grauw, grijs weer, bah!
    Inmiddels vind ik het de hoogste tijd voor de lente. Laten we zeggen: 1 februari (-:

    Like

Reacties zijn gesloten.