Me Myself & I

Aangenaam..

Na mijn vierde ziekmelding in 2016, terwijl ik nog midden in het onderzoekscircu zat, maakte mijn bazin een gezamenlijke afspraak bij de bedrijfsarts. Zij dacht aan werkstress en vroeg zich hardop af wat zij voor mij kon betekenen. ‘Coaching’, zei de bedrijfsarts, mijn bazin ging akkoord. Een week later zat ik tegen te collega die mij ging helpen met het zoeken van een coach te briesen. ‘Ik heb geen werkstress. Ik krijg stress van dat gezeur over mijn gezondheid’. Ik zei nog meer. Geen aardige dingen. Collega liet mij eerst uitrazen, zei toen een paar slimme dingen, we raakte in een goed gesprek verwikkeld en zij eindigde met de woorden ‘Zie het als een cadeautje. Je baas wil in jouw gezondheid investeren en je wordt er nooit stommer van’.

Me Myself and I

Collega had en heeft natuurlijk volledig gelijk. Je wordt er nooit stommer van. Alleen…  ik wil eigenlijk niet aan mijn issues werken. Wat heeft het voor nut oud zeer te doorleven? Om 54 jaar oude koeien uit de sloot te halen? Ik weet het toch allemaal wel. Heb het een plek gegeven. Heb er geen last van. Basta.

Onderussen is er aardig wat water door de Maas gestroomd, zit ik midden in mijn coachingstraject en men oh men, wat heb ik in het hier en nu nog regelmatig last van het daar en toen ontwikkelde compensatiegedrag in combinatie met onzekerheid. Wat vond ik de opdracht ‘Heet jezelf elke ochtend welkom terwijl je in een spiegel kijkt’ belachelijk. Maar zei het niet en deed braaf wat van mij gevraagd werd. Zo ben ik nu eenmaal.

Ondertussen vind ik er niets belachelijks meer aan. Het werkt. Of misschien ook niet. Komt het vooral doordat ik het issue uit het verleden tijdens die ene sessie benoemd heb en daarmee bespreekbaar heb gemaakt. Richting anderen maar vooral richting mijzelf. Mijn welkom heten gebeurt steeds enthousiaster en met elk welkom groeit het besef dat ik er mag zijn, gezien mag worden, sterker nog: gezien wordt.

Daarom ben ik blij met een leidinggevende die mij genoeg de moeite waard vindt om geld en tijd in mij te investeren. Ben ik blij met de collega die mij geholpen heeft om het cadeautje te accepteren. Ben ik blij met de coach die de gevoelige snaar weet te raken. Ben ik blij met mijn vrienden die mij het gevoel geven dat ik er toe doe. Er mag zijn. Ben ik blij met mijzelf, dat ik mijn kont niet tegen de krib heb gegooid maar serieus met mijzelf aan de slag ben gegaan en nog ga.

Nee, mijn momenten van stress zijn nog lang niet over. Maar langzaam leer ik grenzen te stellen, mijn (niet altijd zichtbare) onzekerheid te overwinnen, mijn plekje te ‘claimen’. Leer ik dat een mens nooit te oud is om zichzelf te worden. Word ik mijzelf.  Aangenaam. Rianne is de naam.

© Rianne

Advertenties

19 thoughts on “Aangenaam..”

            1. Yup. Wet Poortwachter. Inclusief sancties voor beide partijen wanneer zij niet meewerken aan een spoedig herstel.

  1. Good for you! Mijn bescheiden mening is dat men nooit, waar dan ook, te oud voor is. Er is altijd wel een mouw aan te passen!!

  2. Jouw eerste reactie zou precies de mijne zijn. Dus wat goed van je dat je ermee aan de slag gegaan bent!

    Nog vacatures bij jullie? 😉

Reacties zijn gesloten.