Koetjes en Kalfjes

Vrolijk kwispelend..

Ik ben geen honden of kattenmens. Nooit geweest en ik zal het ook wel nooit worden. Wat niet wil zeggen dat ik niet kan smelten van lieflijke honden- of kattenfilmjes of lachen om de ondeugende capriolen van huisdieren. Ben ik bij vrienden met huisdieren op bezoek wil ik ook nog wel een aaitje of twee drie geven en hun huisdieren lief vinden maar op straat vreemde honden of katten lief, leuk, aardig vinden en ze aanhalen. Never nooit niet.

Behalve die ene teckel. Een enthousiast beestje wat altijd op zoek is naar een extra aaitje, wat aandacht, een paar lieve woorden. Ik leerde hem kennen toen ik eens met een collega een eindje ging wandelen en teckeltje en eigenaar tegenkwamen. Het beestje begroette collega dolenthousiast en ook ik kreeg even wat aandacht van het beestje. Sinds die tijd hoor ik tot zijn kennissenkring.

De keer daarop dat ik het beestje tegenkwam was ik met een andere collega en was ik de mens van zijn voorkeur. Vandaag was ik alleen en lichtelijk in een pesthumeur (slecht geslapen en een lange dag voor de boeg)  en kwam hij al kwispelend op mij afrennen en schooide om een aaitje over de bol en een hand om aan te likken. Na een kort babbeltje met zijn eigenaar waarbij teckeltje al kwispelstaartend aandacht bleef vragen liep ik naar binnen. Klaar om de nieuwe dag het hoofd te bieden. Want dankzij zijn begroeting was mijn pesthumeur als sneeuw voor de zon verdwenen.

0d330731b358ee6233b9cce781307c7d

Volgens mij zijn teckels magische dieren. Maareuh Yep, don’t be afraid. Er komt geen teckel in huis.  Want hoe schattig en magisch ook. Het is en blijft een hond. 😉

© Rianne

 

 

Achter de schermen

Anoniem

Soms zou ik willen dat ik anoniem blog. Dat niemand weet wie er achter de zwarte woorden op het witte schermpje zit zodat ik aan het eind van een kwalitatief uitermate teleurstellende dag even lekker uit mijn dak kan gaan en al mijn frustraties het web op kan gooien zodat ik het kwijt ben. Los kan laten. Verder kan negeren. Kan dromen dat het object van mijn frustratie mijn blog volgt, mijn artikel (als ik anoniem zou bloggen schreef ik natuurlijk artikelen) zou lezen en zou reageren dat het object van mijn frustratie echt een bitch eerste klas is.

Maar ja..

Ik blog niet anoniem. Ik schrijf geen artikelen. Ik schrijf logjes. Kleine verhaaltjes, over de dagelijkse dingen die een fifthy-something bezig houden. Dus sommige dingen kan ik het net niet opslingeren. Dus heb ik het over issues uit mijn verleden zonder het hoe, wat, waar en bovenal de wie te benoemen. Laat ik de Boyszz eventuele frustratie met humor ‘herbeleven’ zodat ik het dagelijkse gedoe los kan laten, achter mij kan laten. Droom ik soms van stoppen met Wiebeltjes om anoniem opnieuw te beginnen.

Maar ja….

Ik kan jullie niet missen. Bovendien zou ik dan nooit meer over de Boyszz kunnen schrijven, of over mijn vader, Lamme Urgh. Zou ik allemaal nieuwe aliassen voor collega’s en vriend(inn)en moeten verzinnen. Dat is anoniem bloggen mij helemaal niet waard.

Maar soms…. Soms.. ‘Ja Rozi, wat is er?’ ‘Wist jij dat dit geen sonnebril is maar een 3-ABCD-brilletje? Soms he, soms denkst ik dat jij Toet lievers vindt dan mijn’. 

toet_zonnebril

Hoe ga ik mij hier weet uit redden? Euhmm…

Zie je wel dat de Boyszz prima bliksemafleiders zijn 🙃. Mijn frustratie is als sneeuw voor de zon verdwenen.

© Rianne

 

Me Myself & I

Bloody hot ..

IMG_1953Ik roep al jaren dat ik op zonne-energie loop  eerlijk is eerlijk: Zodra de temperatuur boven de 25 graden uitkomt heeft mijn batterij de neiging heul snel oververhit te raken.  Natuurlijk kan ik nog wel werken, huis-houden en lummelen, maar wel in een aangepast tempo.

Een van de dingen die ik besilist niet doe bij dit soort temperaturen is hardlopen. Alleen al bij het idee springen de polen spontaan van positief naar negatief en weer terug. Maar ja, ik zit in een flow en daar moet je gebruik van maken. ‘-s-morgens vroeg gaan rennen was het idee. Vorige week is dat zowel op woensdag als op vrijdag gelukt. Gewoon de wekker zo vroeger zetten dat ik voor de klok van zes uur de dijk al op kon.

Gewoon ja. Nou, niks gewoon. Na een week van fors hoge temperaturen begint mijn slaaptalent wat weg te smelten. Als sneeuw voor de zon zal ik maar zeggen. In waterdamp op te gaan en zo werd ik vanmorgen tegen 5 uur wakker in de wetenschap dat ik het gisteren, euh vanmorgen, twee uur heb zien worden.  Toen mijn weerapp ook nog eens zei dat het buiten al een graadje of 18 met zon was dacht ik: ‘Stik er maar in met je harlooptraining. Morgen is er weer een dag’. Maar morgen is het niet veel beter. Net zo min als overmorgen. Het is gewoon bloody hot. Van ‘s-morgensvroeg tot ‘s-avonds laat.

Dus ik nam een beslissing en poetse de trainingen van vandaag en donderdag gewoon uit mijn agenda.  Als de weergoden gelijk hebben is het zaterdag een prachtige dag om eerst uit te slapen om daarna  in de loop van de ochtend de beentjes los te gooien. En zo niet, dan is er zondag weer een dag! En de dijk… De dijk loopt niet weg!

© Rianne

Op verzoek van Rozi hier de hele foto!

 

Koetjes en Kalfjes

Balkon 2017 #09

Ondanks het best wel lekkere weer heb ik vorige week geen fluit op het balkon uitgevoerd. Nou ja, ik heb de planten water gegeven want ondanks meerdere beloftes van diverse weersites is er geen druppel regen gevallen vorige week. Geloof ik. Meen ik mij te herinneren. However, het balkon staat/hangt er nu zo bij!

© Rianne

Achter de schermen

Recalcitrant

Eens in de zoveel tijd denk ik er goed aan te doen een Twitteraccount aan te maken. Waarom? Nou, hoewel ik het best aardig kan verbergen ben ik best wel een beetje nieuwsgierig en via Twitter kan je gemakkelijk van heel veel zaken op de hoogte blijven. Toch?

Vandaag was het zo ver en maakte ik een nieuw account aan. Ik heb dat vaker gedaan dus appeltje/eitje. Binnen een halve minuut was het nieuwe account een feit. Ik koos een profielfoto, skipte het toevoegen van mijn telefoonnummer (want recalictrant als ik ben doe ik dat liever niet) en ging op zoek naar bekenden om te gaan volgen.

Aangezien ik nogal hortig ben, besloot ik het nieuwe account aan Wiebeltjes te koppelen. Dat kostte mij iets meer tijd maar na 5 minuten was het gepiept. Nog steeds appeltje/eitje.

Toen werd mijn account door Twitter geblokkeerd vanwege illegale praktijken, het vermoeden dat mijn account was gehackt en weet ik veel. Of ik maar even mijn telefoonnummer in wilde voeren zodat ik telefonisch een verificatiecode door zou krijgen. Uit Amerika. Gesprekskosten voor mijn rekening.

Toen had ik het eigenlijk al helemaal gehad maar ik las op het net dat via de app de blokkade makkelijker op te lossen was. Dus ik downloade de app, logde in en kreeg dezelfde melding. En een mail van Twitter. Dat iemand had geprobeerd via een iPhone op mijn account in te loggen. Dat als ik dat zelf was ik niets hoefde te doen en anders even mijn wachtwoord moet wijzigen.

Twitter heeft een antwoord van mij gehad. Of zij zo vriendelijk willen zijn het zojuist aangemaakte account te verwijderen omdat mijn Twitterzin na het gezeik over telefoonnummers toevoegen en verificatiecodes telefonisch doorgeven als sneeuw voor de zon verdwenen is (waarbij ik mij ook afvraag hoe zij kunnen checken dat het mijn telefoonnummer is wat ik daar ingeef omdat ik geen telefoonnummer heb doorgegeven).

Dan is het nu afwachten op wat er komen gaat. Een verwijderd twitteraccount? Een hersteld twitteraccount? Een gehackt twitteraccount? Een mailwisseling waar ik niet vrolijk van wordt? Wie weet horen jullie het nog eens. Voor nu is de ergste frustratie wel weer voorbij.

© Rianne

ps. @Appelig en @Zosimpeletc: Volg nog maar even niet terug 😉

Me Myself & I

95 graden

Nee, ik heb het niet over de temperatuur. Ik zou niet eens durven om daar over te schrijven. Neen, ik had vandaag een geheel nieuuwe ervaring op het gebied van kramp. Ik ben gewend aan kramp in mijn tenen, mijn middenvoet, mijn kuiten, mijn scheenbenen, onderrug, kaken, oorlellen, oogleden en darmen (liefst allemaal tegelijkertijd om het gezellig te houden)… Ik heb zelfs wel eens lichte kramp in mijn rechterhand. Vooral wanneer ik te veel en te lang met een computermuis heb gespeeld.

Tot vanavond.. Vanavond had ik een geheel nieuwe ervaring. Tijdens het knippen van mijn teennagels (ik snap het zelf ook nog niet, ik ben rechtshandig) schoot de kramp in mijn linkerhand en stond mijn wijsvinger in een hoek van 95 graden. Het is uiteindelijk weer goedgekomen maar ’t was wel een geheel nieuwe ervaring.  Eentje die ik (nog) liever niet had gehad.

Ik schuif het maar op door leeftijd geinspireerd natuurlijk verval versterkt door de temperatuur en ik prijs mij gelukkig dat het mijn wijsvinger was. 😉

Ben jij bekend met kramp?

© Rianne

Me Myself & I

Los gelaten

Telkens wanneer het rennen een keer uitzonderlijk goed gaat denk ik aan de Merseloop. Het gevolg is dat ik dan niet meer het door mij gekozen super langzaam opbouwende hardloopschema volg maar een eigen schema bedenk waarbij ik over mijn grenzen ga met als gevolg terugval, teleurstelling, demotivatie en blessures. In willekeurige volgorde by the way.

Na de super training van afgelopen maandag speelde de Merseloop weer door mijn hoofd. ‘Als ik nu om de dag ga trainen ben ik vast op tijd klaar’, dacht ik afgelopen maandag. Dat idee had tot resultaat dat ik vanmorgen voor mijn gevoel onchristelijk vroeg naast mijn bed stond  en iets voor zessen de voordeur achter mij dicht trok om te gaan rennen.

Mijn telefoon werkte niet mee. Ik kon de instructies van Mevrouw RunKeeper nauwelijks verstaan en onder het rennen haalde ik mijn telefoon te voorschijn om het geluid op te plussen. Pas toen ik de telefoon terugstopte realiseerde ik mij dat ik vergeten was mijn oordopjes in te doen. Snel herstelde ik het euvel maar ja.. Ik had het geluid flink harder gezet dus ik moest weer de telefoon te voorschijn halen.

Ergens tijdens dat gestuntel en er van uitgaande dat dit een voorbode voor een slechte training was liet ik het idee ‘meedoen aan de Merseloop 2017′ definitief los en stelde een nieuw doel voor 2017: Hardlopen tot een goede gewoonte maken. Gewoon driemaal in de week, weer of geen weer, tijd vrij maken om te gaan rennen volgens schema van mensen die meer verstand van hardloopschema’s hebben dan ik zei de gek.

Als een speer ging ik over de dijk. Mevrouw RunKeeper meldde dat ik 4,85 km had gelopen. ‘Nog een sprintje’, dacht ik onderwijl mijn telefoon te voorschijn toverend, ‘Dan zit mijn 5 km er op’. Al rennend keek ik op mijn telefoon. Ik zag op de kaart waar ik liep. ‘Dat scherm wil ik niet’, dacht ik en mijn tempo zakte weg terwijl ik kippig de scherminstellingen probeerde aan te passen. Iets voorbij de 5 km lukte mij dat (zo’n pijl op het scherm en die dan gewoon over het hoofd zien) en kon ik de training beëindigen.

Eenmaal thuis bleek dat ik ondanks het gestuntel aan het begin en aan het eind van de training ik mijn beste gemiddelde tijd weer met een seconde verbeterd had. Had ik al gezegd dat loslaten ruimte geeft? Niet? Bij deze dan. En die Merseloop? Die doe ik in 2018 wel. Als hardlopen een goede gewoonte is geworden ben ik er volgend jaar juni vast en zeker klaar voor.  En zo niet? Dan is er ook geen man over boord.

© Rianne