Koetjes en Kalfjes

Vrolijk kwispelend..

Ik ben geen honden of kattenmens. Nooit geweest en ik zal het ook wel nooit worden. Wat niet wil zeggen dat ik niet kan smelten van lieflijke honden- of kattenfilmjes of lachen om de ondeugende capriolen van huisdieren. Ben ik bij vrienden met huisdieren op bezoek wil ik ook nog wel een aaitje of twee drie geven en hun huisdieren lief vinden maar op straat vreemde honden of katten lief, leuk, aardig vinden en ze aanhalen. Never nooit niet.

Behalve die ene teckel. Een enthousiast beestje wat altijd op zoek is naar een extra aaitje, wat aandacht, een paar lieve woorden. Ik leerde hem kennen toen ik eens met een collega een eindje ging wandelen en teckeltje en eigenaar tegenkwamen. Het beestje begroette collega dolenthousiast en ook ik kreeg even wat aandacht van het beestje. Sinds die tijd hoor ik tot zijn kennissenkring.

De keer daarop dat ik het beestje tegenkwam was ik met een andere collega en was ik de mens van zijn voorkeur. Vandaag was ik alleen en lichtelijk in een pesthumeur (slecht geslapen en een lange dag voor de boeg)  en kwam hij al kwispelend op mij afrennen en schooide om een aaitje over de bol en een hand om aan te likken. Na een kort babbeltje met zijn eigenaar waarbij teckeltje al kwispelstaartend aandacht bleef vragen liep ik naar binnen. Klaar om de nieuwe dag het hoofd te bieden. Want dankzij zijn begroeting was mijn pesthumeur als sneeuw voor de zon verdwenen.

0d330731b358ee6233b9cce781307c7d

Volgens mij zijn teckels magische dieren. Maareuh Yep, don’t be afraid. Er komt geen teckel in huis.  Want hoe schattig en magisch ook. Het is en blijft een hond. 😉

© Rianne

 

 

Koetjes en Kalfjes

Balkon 2017 #09

Ondanks het best wel lekkere weer heb ik vorige week geen fluit op het balkon uitgevoerd. Nou ja, ik heb de planten water gegeven want ondanks meerdere beloftes van diverse weersites is er geen druppel regen gevallen vorige week. Geloof ik. Meen ik mij te herinneren. However, het balkon staat/hangt er nu zo bij!

© Rianne

Koetjes en Kalfjes

Lakmoesproef …

‘Doe nou maar… Je kunt het’. Met die woorden zet Toet mij het huis uit. Stuurt hij mij naar het tuincentrum. Een plek waarvan ik had gezegd dat ik er de komende tijd niet naar toe zou gaan. Iets met ‘zwichten voor de verleiding’.  Rozi heeft iets minder vertrouwen in mijn wilskracht. ‘Je koopt geen konijntsje ja. Wij wilten niet nog eens een vriendje zien lijden en daarna moeten missen’. Ik herken zijn gevoel en beloof mijn best te doen.

 

Maar waarom ga ik dan? Waarom ga ik naar het tuincentrum? Simpel. Nadat ik de halve zaterdagavond doorgebracht heb met meubels schuiven (met dank aan diverse tips en ideeën die ik via een forum mocht ontvangen) om enerzijds ruimte te creëren en er anderszijds voor te zorgen dat er geen plek meer is voor een konijnenhok was ik in een winning mood en wilde ik het balkon ook even aanpakken. En tja, daar hoort een bezoekje aan een tuincentrum (of kweker) bij.

2017_060

Met enige fierheid kan ik jullie mededelen dat ik deze lakmoesproef heb doorstaan. Ik heb een aantal mooie plantjes gekocht voor op het balkon (paprika-plant, bourganville, aardbeienplant in hangbak en hortensia) en ben bij de konijntjes binnen gelopen. Heb vertederd naar de aanwezige exemplaren gekeken (model Bruin, kleuren van Gremlin en dan was er nog een Vlaamse reus formaat enorm) en ben niet in de verleiding gekomen. Het is goed zo.

2017_061

Van de week, als het wat minder warm is, alles maar eens goed in de potten zetten en de beste opstelling kiezen.  Een mens moet tenslotte wel wat te doen hebben.

© Rianne

 

Koetjes en Kalfjes

Eeuwige witlofvelden

Vandaag bij thuiskomst was Gremlin er slechter aan toe dan woensdag, slechter dan die dinsdag twee weken geleden. Uiteindelijk lukte zelfs het wassen hem niet meer. Hij is nu toegetreden tot de eeuwige witlofvelden.

Het zal weer even wennen worden zo zonder huisgenootje.

© Rianne

Koetjes en Kalfjes

Downs and Ups

Van met kleine stapjes voorwaarts maakte Gremlin woensdag ineens een enorme sprong achterwaarts. Ik tilde hem op de tafel om hem zijn medicijnen te geven en hij zakte door zijn pootjes, gaf een voorstelling breakdance weg, krulde helemaal op en had pas na een goede minuut voldoende controle over zijn lijfje om te gaan zitten. En toen kwam ik ook nog met die medicijnen. Die wel lekker zijn, maar helemaal blij wordt hij er niet van. Hijgend lag hij op tafel. Yep en ik keken elkaar eens aan en ik belde de dierenarts.

Die had nog diezelfde avond de tijd om naar Gremlin te kijken. Gezeten in zijn reismand zag hij er best fit uit, eenmaal op de behandeltafel herhaalde het tafereel van eerder die avond zich. Het erme schaap was volkomen gedesoriënteerd, draaide niet alleen om zijn as maar sloeg ook bijna dubbel en mistte de kracht om op te staan. Omdat hij twee weken geleden zo goed op de cortisol heeft gereageerd heeft hij nu weer een injectie met dat spul gehad en maakte we de volgende afspraak. Als het aanslaat krijgt hij volgende week nog een injectie met cortisol als extra ondersteuning tijdens het genezingsproces. Zou het niet aanslaan, dan zouden we vrijdag even langs komen. Iets met onnodig lijden voorkomen.

Vanmorgen was ik er nog niet echt gerust op maar vanavond ging het een stuk beter. Zijn kopje staat wel compleet scheef maar hij eet en drinkt als een gezond konijn. Dat hij de wc niet meer weet te vinden is gezien het feit dat hij niet van zijn handdoek/deken af druft niet zo’n ramp.

Duimen jullie mee dat hij tussen nu en morgenavond geen terugval meer krijgt maar misschien zelfs nog wat verder opknapt?

© Rianne

Koetjes en Kalfjes

Overschrijvings… Oh nee he!

Met het vooruizicht ‘morgenavond werken’ vraag ik de baas of ik vandaag een paar uurtjes eerder naar huis mag. Dat is geen probleem. Om half drie verlaat ik het pand. Op de planning staat ‘garage bellen’ en ik besluit er even binnen te wippen. Dat praat wat makkelijker.

Ik geef door dat ik Suvvertje niet particulier verkocht heb en dat we dus voor het inruilcontract gaan. Na dat genoteerd te hebben verzoekt de verkoper (en andere dan de vorige keer) of ik even mee wil lopen want hij heeft het idee dat… Nou mooi dat-ie mij even blij maakte met een dode mus want  Iggy is er nog niet. ‘We melden ons’, zegt hij dan. ‘Want tegen die tijd hebben wij de papieren en het overschrijvingsbewijs nodig’.

Overschrijvingsbewijs, overschrijvingsbewijs. Ik krab eens achter mijn oor. ‘De meeste mensen bewaren dat bij de verzekeringspapieren’, zegt hij behulpzaam. ‘Mocht je ze niet meer kunnen vinden dan kun je via de RDW nieuwe aanvragen.

Thuisgekomen bladder ik voor de vorm nog door wat mappen maar eigenlijk is het een verloren zaak. Ik weet waar dat ding in zat. Ik weet dat ik het mapje met dat ding tijdens de verhuizing op een stapeltje ‘te bewaren’ heb gelegd en in gedachten zie ik mij, een dag voor de verhuizing, dat stapeltje oppakken en in de klikko kwakken ‘Want al die oude meuk bewaren heeft toch geen zin’.

Zucht…

Het nieuwe overschrijvingsbewijs is aangevraagd. Met dank aan Yep. Eens kijken wat er eerder is. Iggy of de papieren van Suvvertje.

© Rianne

Koetjes en Kalfjes

Verwijtende blik..

Vorige week liep ik even bij de dierenarts binnen en had het met de assistente over Gremlin (Oh, dat schattige Hollandertje en wat sneu en zielig dat-ie zo ziek is) en ik vertelde dat hij weinig hooi en biks eet maar vooral voor de lekkere hapjes gaat. ‘Minderen met de lekkere hapjes’, zei zij, ‘Het is van belang dat hij vooral hooi gaat eten’.
Honger maakt rauwe bonen zoet en Gremlin eet nu, voor het eerst in zijn leven, hooi. De lekkere hapjes krijgt hij wel maar wat minder vaak en in kleinere hoeveelheden.
So far, so good.

Op dit moment staat zijn kopje dus scheef waardoor het lijkt of hij je een beetje verwijtend aankijkt.

Ik ging net mijn brunch klaarmaken en tot mijn grote vreugde ontdekte ik een reep chocolade in de koelkast. DIe heb ik daar zelf neergelegd maar ik was ‘em een beetje vergeten. Prima ontbijt toch?
Ik ga met reep op de bank zitten en breek een stukje af. Het folie ritselt wat en Grem draait zich om. Ik steek een stukje chocolade in mijn mond en tja..
Ik ben een watje..
Het was net of Grem zei: ‘Dat is niet eerlijk. Ik mag geen lekkere hapjes hebben en dan ga jij aan de lekkere hapjes’.
Zucht..
Ik heb de chocolade terug in de ijskast gelegd en heb een paar maiscrackers voor mijzelf klaargemaakt.

Men…
Ik ben een watje..