Lifestyle op z'n Wiebels

I live and learn

Toen Bruin begin 2014 naar de eeuwige wortelvelden vertrok maakte ik een aantal fouten. Ik deed de kooi, de restanten voer, zijn speeltjes, echt alles weg. En verder liet ik de kamer zoals het was waardoor de lege plek enorm leeg leek. Geen wonder dat ik binnen twee weken zwichtte voor het schattigste konijntje ever.

Gremlin

Dat gaat mij dit keer niet gebeuren. Grem’s hok staat samen met zijn reismand en de wc in de schuur. De restanten voer, de inhoud van de wc en de bodembedekker staan (nu nog) in de gang en vanavond… Vanavond ga ik met de meubels schuiven zodat het a) een geheel wordt en b) er geen ruimte meer is om een hok neer te zetten.

I live and learn zal ik maar zeggen. 😉

En dan ga ik nu weer verder met in gedachten de meubels verschuiven. Dat scheelt een hoop zweet.

© Rianne

Lifestyle op z'n Wiebels

Balkon 2017 #08

Het is groeizaam weer en dat kan ik op het balkon zien. Alleen de lege bakken waarvan ik vorige week het idee had hoe die te gaan vullen zijn nog steeds leeg. Komt tijd, komt raad….

Normaal hangt Gremlin, wanneer de zon schijnt, ook op het balkon rond. Nu niet. Nu blijft hij lekker binnen zitten/liggen/hangen.

2017_057
Nee, ik kijk niet over mijn schouder. Mijn hoofd staat een beetje scheef. Ben duidelijk nog niet de oude.

Zo, dat was het weer voor vandaag. Tot  volgende week.

© Rianne

Lifestyle op z'n Wiebels

Balkon 2017 #07

Het balkon en met name de moestuintjes en de Oost-Indische kers glimlachte al een tijdje naar mij en ik glimlachte vrolijk terug. Te warm, te nat, iets anders aan mijn hoofd maar vandaag is het er dan toch van gekomen. Met uitzonderingen van de buxus en de boompjes moest alles er aan geloven…

De violen en de hei die ik ooit met 35% korting bij Meneer Heijn had gekocht hebben mijn opruimwoede niet overleefd. Verder heb ik overgepot, omgepot, gesnoeid, gedingest en gedaan.

Voor nu ben ik tevreden met mijn werk. Van de week neem ik bij AH nog een aardbeien en een paprikaplant mee… Hoef ik daarna alleen nog maar wat voor de hangbak te bedenken.

© Rianne

Lifestyle op z'n Wiebels, Me Myself & I

Het hoofd … Het lijf â€¦.

Het hoofd doet soms rare dingen met een mens. Nadat ik eind vorig jaar semi-spontaan 10 kilo was afgevallen wilde mijn hoofd niet geloven wat mijn ogen zagen. Of misschien wel maar ‘Ik ken jou! Die 10 kilo zitten er zo weer aan’, sprak het hoofd streng. Dus zeiden de ogen ja tegen kleding die eigenlijk een tot anderhalve maat te groot waren.

Alleen, het gewicht bleef er (voor nu) af en langzaam maar zeker begon ik kleding in een maatje kleiner te kopen omdat dat nu eenmaal beter voelt. Twee weken geleden was het moment daar om afstand te doen van een eerste serie (veel) te grote kleding en mocht ik van mijzelf gaan shoppen voor beter passende kleding. Dat lukte zowaar, zoals jullie op mijn blog van maandag hebben kunnen zien.

En toen… Toen gooide het lijf roet in het eten. Ineens vertoonde mijn lijf rollen en bollingen die ik nog nooit had gezien. Ik snapte er niets van. Ja, ik was een kilootje aangekomen, maar dat kon toch nooit..? Het duurde even voordat het tot mij doordrong wat er aan de hand was.  Ik probeer dagelijks een aantal malen de plank te doen en ik ben weer gaan rennen. Een van de dingen die ik heb ontdekt is dat ik makkelijker ren wanneer ik rechtop, met aangespannen buikspieren, ren. Doordat niet alle buikspieren zich even snel ontwikkelen worden de onderste strakker waardoor de bovenliggende regio er even wat triestig en uitgezakt uitziet.

Voor de verandering wilde het hoofd deze verklaring in een keer accepteren. En zo kwam het dat ik vandaag wederom ging shoppen en maar eenmaal een verkeerde (te grote) maat uit het rek haalde. Gelukkig heeft Vriendin mij meteen gecorrigeerd en hoewel het hoofd er even heel erg verbaasd over was mocht ik het van mijzelf toch kopen. Nog een maand of twee schat ik in, dan ben ik er volledig aan gewend, aan die -10 kilo.

Lifestyle op z'n Wiebels

Te minimalistisch?

Ik schreef al eens eerder over de zogenaamde capsule wardrobe. Een voor het geldende seizoen samengestelde kledingcollectie van om en de nabij 37 kledingstukken. De kleding voor de overige seizoenen is of niet aanwezig, of opgeborgen tot het juiste seizoen aanbreekt.

Hoewel ik het idee achter de capsule wardrobe meen te begrijpen (met 37 goed bij elkaar passende kledingstukken grijp je nooit mis en valt er altijd wat nieuws te combineren) is het niet mijn ding. 37 kledingstukken per seizoen, zelfs als bepaalde stukken tijdens meerdere seizoenen bruikbaar zijn, gaat mij klauwen met geld kosten. Ik heb nu eenmaal niet zo veel kleding. Nooit gehad, nooit gewild. Bovendien ben ik slecht in shoppen.

kledingkast

Maar nu moet ik wel. Dankzij dat afvallen van mij is mijn toch al vrij lege kast in een weekend nog leger geworden en hebben mijn lieffies een nieuw, goed woonadres gekregen. Erg belangrijk voor mij. Hierboven zie je wat er nu nog in de kast hangt. Niet echt veel en het meeste is vooral op voorjaar, najaar en winter gericht.

Tijd dus om te shoppen. Want ja, hoewel ik het niet gedacht had, er bestaat echt zoiets als ‘te minimalistisch’ (I know, eerste wereldprobleem). Kan ik gelijk ook wat kleur aan de inhoud van de kledingkast gaan toevoegen want het oogt nu wel heel saai. Toch?

Hoe’st met de inhoud van jouw kledingkast gesteld?

© Rianne

Lifestyle op z'n Wiebels

Niet lekker

Ik lig er niet wakker van maar er zijn wel wat dingen die ik mis sinds ik glutenvrij eet. Een lekkere, soepele wrap bijvoorbeeld, jammie brood en.. paprika chips.

Ik was dus best wel blij toen ik zag dat AH tegenwoordig biologische, glutenvrije, paprika chips in de schappen heeft liggen. Vandaag, na best wel een vreemde werkdag met calamiteitje aan het einde, trakteerde ik mijzelf op een zak van dat spul. En weet je…

Ik vond ze niet lekker.  De paprika was prima maar de chips… Slappe hap, anders kan ik het niet noemen. Toch, en daarover schaam ik mij diep, heb ik de zak in een keer bijna helemaal leeg geschranst. Anders kan ik het echt niet noemen.

Ik geloof, nee, weet wel zeker… dat ik weer een ‘craving’ minder heb. Nog even en ik mis echt helemaal niets meer uit mijn oude leven.

Nu alleen mijn schransbui even mentaal verwerken … 😉

© Rianne

Lifestyle op z'n Wiebels

Pantoffeltjes

Na het verliezen van een handvol kilo’s waardoor eenzelfde handvol kleding echt te groot was geworden wist ik dat het tijd werd voor wat nieuwe kleding. Dankzij die handvol kilo’s durfde ik ook naar ander soortige kleding dan voorheen te kijken zoals strakke jurkjes. Dat was vroeger een no-go want…. Iets met stemmetjes en issues en zo…

17191156_1313074448787055_3791037145813961446_nIk zag op de FB-pagina van een favoriete winkel een prachtig jurkje voorbij komen. Nu is vriendin natuurlijk superslank maar ik wilde toch wel heel erg graag zo’n jurkje passen. Gewoon om te kijken hoe het stond.

Een paar weken geleden vloog ik aan het eind van een volle dag samen met Vriendin de winkel binnen. Het jurkje werd gevonden, ik trok het aan  en het zat als gegoten. Wel wat gewaagder dan ik gewend ben maar door alle enthousiaste reacties was mijn aarzeling zo van de baan en ik kocht het jurkje. Een week later showde ik het aan Groningse Vriendin en haar dochter en ook die dames waren heftig onder de indruk.

Alleen…. Onder zo’n jurkje doe je natuurlijk geen stevige stappers. Dat vraagt om een sophisticated schoentje. Pumps of zo. Nu heb ik rode pumps (perfect bij dit jurkje) maar… dat zijn niet echt loopschoenen. Ja, van de auto naar de deur van het restaurant, vandaar naar het tafeltje, eventueel naar het toilet, de kassa en weer terug naar de auto, maar verder.

Vandaag droeg ik een ander jurkje. Niet zo superduper als dit jurkje, maar wel mooi genoeg voor mijn zwarte schoenen met een beetje hak. Daar loop ik best goed op al zeg ik het zelf maar na de ochtendwandeling ontwikkelde zich een blaar op mijn linkerhak. Tegen de tijd dat ik naar huis ging voelde ik ook wat groeien onder de bal van mijn rechtervoet. Toch moest ik nog even aan de wandel: Medicijnen ophalen en daarna winkelen om wat shirtje voor Mams te kopen.

schoenenOp weg van de apotheek naar de H.MA liep ik voorbij een schoenwinkel. Het was liefde op het eerste gezicht. Beetje neutrale kleur, een hakje maar niet te hoog, klitteband voor de betere pasvorm, anders dan anders. Van het merk, Think!, had ik nog nooit gehoord. Ik liep de winkel binnen, paste de schoenen en heb ze aangehouden. Echt, het is net of je op pantoffeltjes loopt.

Hoe ze onder mijn jurkje staan weet ik nog niet maar eigenlijk kan mij dat niet zo gek veel schelen. Ik vind beide mooi en ben dol op afwijkende combinaties. Bovendien vind ik mijzelf te oud worden voor het gezegde “Wie mooi wil zijn moet pijn lijden’. Ik ben gewoon mooi zonder pijn!! (behalve aan mijn beurs)

© Rianne