Me Myself & I

Bloody hot ..

IMG_1953Ik roep al jaren dat ik op zonne-energie loop  eerlijk is eerlijk: Zodra de temperatuur boven de 25 graden uitkomt heeft mijn batterij de neiging heul snel oververhit te raken.  Natuurlijk kan ik nog wel werken, huis-houden en lummelen, maar wel in een aangepast tempo.

Een van de dingen die ik besilist niet doe bij dit soort temperaturen is hardlopen. Alleen al bij het idee springen de polen spontaan van positief naar negatief en weer terug. Maar ja, ik zit in een flow en daar moet je gebruik van maken. ‘-s-morgens vroeg gaan rennen was het idee. Vorige week is dat zowel op woensdag als op vrijdag gelukt. Gewoon de wekker zo vroeger zetten dat ik voor de klok van zes uur de dijk al op kon.

Gewoon ja. Nou, niks gewoon. Na een week van fors hoge temperaturen begint mijn slaaptalent wat weg te smelten. Als sneeuw voor de zon zal ik maar zeggen. In waterdamp op te gaan en zo werd ik vanmorgen tegen 5 uur wakker in de wetenschap dat ik het gisteren, euh vanmorgen, twee uur heb zien worden.  Toen mijn weerapp ook nog eens zei dat het buiten al een graadje of 18 met zon was dacht ik: ‘Stik er maar in met je harlooptraining. Morgen is er weer een dag’. Maar morgen is het niet veel beter. Net zo min als overmorgen. Het is gewoon bloody hot. Van ‘s-morgensvroeg tot ‘s-avonds laat.

Dus ik nam een beslissing en poetse de trainingen van vandaag en donderdag gewoon uit mijn agenda.  Als de weergoden gelijk hebben is het zaterdag een prachtige dag om eerst uit te slapen om daarna  in de loop van de ochtend de beentjes los te gooien. En zo niet, dan is er zondag weer een dag! En de dijk… De dijk loopt niet weg!

© Rianne

Op verzoek van Rozi hier de hele foto!

 

Me Myself & I

95 graden

Nee, ik heb het niet over de temperatuur. Ik zou niet eens durven om daar over te schrijven. Neen, ik had vandaag een geheel nieuuwe ervaring op het gebied van kramp. Ik ben gewend aan kramp in mijn tenen, mijn middenvoet, mijn kuiten, mijn scheenbenen, onderrug, kaken, oorlellen, oogleden en darmen (liefst allemaal tegelijkertijd om het gezellig te houden)… Ik heb zelfs wel eens lichte kramp in mijn rechterhand. Vooral wanneer ik te veel en te lang met een computermuis heb gespeeld.

Tot vanavond.. Vanavond had ik een geheel nieuwe ervaring. Tijdens het knippen van mijn teennagels (ik snap het zelf ook nog niet, ik ben rechtshandig) schoot de kramp in mijn linkerhand en stond mijn wijsvinger in een hoek van 95 graden. Het is uiteindelijk weer goedgekomen maar ’t was wel een geheel nieuwe ervaring.  Eentje die ik (nog) liever niet had gehad.

Ik schuif het maar op door leeftijd geinspireerd natuurlijk verval versterkt door de temperatuur en ik prijs mij gelukkig dat het mijn wijsvinger was. 😉

Ben jij bekend met kramp?

© Rianne

Me Myself & I

Los gelaten

Telkens wanneer het rennen een keer uitzonderlijk goed gaat denk ik aan de Merseloop. Het gevolg is dat ik dan niet meer het door mij gekozen super langzaam opbouwende hardloopschema volg maar een eigen schema bedenk waarbij ik over mijn grenzen ga met als gevolg terugval, teleurstelling, demotivatie en blessures. In willekeurige volgorde by the way.

Na de super training van afgelopen maandag speelde de Merseloop weer door mijn hoofd. ‘Als ik nu om de dag ga trainen ben ik vast op tijd klaar’, dacht ik afgelopen maandag. Dat idee had tot resultaat dat ik vanmorgen voor mijn gevoel onchristelijk vroeg naast mijn bed stond  en iets voor zessen de voordeur achter mij dicht trok om te gaan rennen.

Mijn telefoon werkte niet mee. Ik kon de instructies van Mevrouw RunKeeper nauwelijks verstaan en onder het rennen haalde ik mijn telefoon te voorschijn om het geluid op te plussen. Pas toen ik de telefoon terugstopte realiseerde ik mij dat ik vergeten was mijn oordopjes in te doen. Snel herstelde ik het euvel maar ja.. Ik had het geluid flink harder gezet dus ik moest weer de telefoon te voorschijn halen.

Ergens tijdens dat gestuntel en er van uitgaande dat dit een voorbode voor een slechte training was liet ik het idee ‘meedoen aan de Merseloop 2017′ definitief los en stelde een nieuw doel voor 2017: Hardlopen tot een goede gewoonte maken. Gewoon driemaal in de week, weer of geen weer, tijd vrij maken om te gaan rennen volgens schema van mensen die meer verstand van hardloopschema’s hebben dan ik zei de gek.

Als een speer ging ik over de dijk. Mevrouw RunKeeper meldde dat ik 4,85 km had gelopen. ‘Nog een sprintje’, dacht ik onderwijl mijn telefoon te voorschijn toverend, ‘Dan zit mijn 5 km er op’. Al rennend keek ik op mijn telefoon. Ik zag op de kaart waar ik liep. ‘Dat scherm wil ik niet’, dacht ik en mijn tempo zakte weg terwijl ik kippig de scherminstellingen probeerde aan te passen. Iets voorbij de 5 km lukte mij dat (zo’n pijl op het scherm en die dan gewoon over het hoofd zien) en kon ik de training beëindigen.

Eenmaal thuis bleek dat ik ondanks het gestuntel aan het begin en aan het eind van de training ik mijn beste gemiddelde tijd weer met een seconde verbeterd had. Had ik al gezegd dat loslaten ruimte geeft? Niet? Bij deze dan. En die Merseloop? Die doe ik in 2018 wel. Als hardlopen een goede gewoonte is geworden ben ik er volgend jaar juni vast en zeker klaar voor.  En zo niet? Dan is er ook geen man over boord.

© Rianne

Me Myself & I

Wat moet dat moet..

Vandaag was een dag van ‘Wat moet dat moet’. Aan het eind van de ochtend mocht ik mij in de borstenbus melden, aan het eind van de middag bij de tandarts. Beide niet leuk, maar beide wel voor een goed doel. Alleen dat gesjor aan mij. Daar word ik niet vrolijk van.

Waar ik wel vrolijk van werd? Rondje rennen. En zelfs dat had wat voeten in aarde. Ik ben op het moment andere routes aan het bedenken zodat ik niet altijd dat zelfde rondje, met die verschrikkelijke hellingen loop.  Bovendien, verandering van spijs doet eten. De route van van de week was net geen 5 kilometer, dus vandaag deed ik er een schepje bovenop. Had ik er een rondje van gemaakt, dan waren het 6 kilometer geworden. Dat dat niet gebeurde komt door de dames Me, Myself & I. Rond de 3,5 kilometer kregen zij door dat ik een toptijd aan het neerzetten was. ‘Doe is wat langzamer’, zei Me. ‘Je loopt dadelijk een tijd die never nooit nieh meer te evenaren is. Dat is demotiverend’. ‘Gewoon doorlopen’, zei Myself, ‘Je stort vanzelf in’. ‘Gewoon doorrennen’, zei I, ‘Door een langere route valt je tempo vanzelf stil’.

Even leek het of ik naar de dames ging luisteren maar uiteindelijk heb ik van hen gewonnen. En van mijzelf. Zo snel ben ik namelijk nog nooit geweest en dat terwijl ik nog steeds slechts 2/3 van de route ren. Volgens mij kan het, wellicht met wat ups and downs, alleen maar beter worden. Of niet. Maar dan staat deze tijd als een huis.

© Rianne

Me Myself & I

Ik houd niet van verrassingen

Ik had natuurlijk wel in de gaten dat er iets stond te gebeuren. Al de hele week was het parkeerterrein deels afgesloten, werd er door gegraven dat het een lieve lust was en waren een aantal doorgangen afgesloten. Maar wat die mannen daar deden? Ikke nieh weten.

Mijn collega, die vlakbij mij woont, wist het ook niet. Samen waren we aan het speculeren. Aangezien je (volgens mij) voor gas, electriciteit of water een seintje krijgt dat er aan de leidingen gewerkt wordt kon ik maar een ding bedenken: De afwatering werd losgekoppeld van het riool. Een goeie vond collega ook en we lieten het onderwerp verder rusten.

Eenmaal thuis vond ik een brief met de melding dat er aan de gasleiding gewerkt ging worden. Op mijn deur hing een briefje met instructie hoe ik het gas weer aan de praat kon krijgen. Ik krabbelde eens achter mijn oor. Was ik gisteren vergeten de brievenbus leeg te halen of ? Maar wat maakte het ook uit. Gas had ik nodig.

Ik opende de meterkast en krabbelde nog eens achter mijn oor. Waar zat die verrekte kraan? Na een kwartier als een achterlijke driehoek in de meterkast gekeken te hebben belde ik het nummer wat op de brief stond. De beste man was duidelijk gewend aan boze vrouwen met twee linkerhanden want hij wist mij a) uit te leggen waarom zij de gasleiding niet weer open hadden gezet (ontploffingsgevaar als ik nog een pitje open had staan) en b) uit te leggen waar de gaskraan zit.

Weer wat geleerd. Maar geloof mij, ik houd niet van dit soort verrassingen. En jij?

© Rianne

Lifestyle op z'n Wiebels, Me Myself & I

Het hoofd … Het lijf ….

Het hoofd doet soms rare dingen met een mens. Nadat ik eind vorig jaar semi-spontaan 10 kilo was afgevallen wilde mijn hoofd niet geloven wat mijn ogen zagen. Of misschien wel maar ‘Ik ken jou! Die 10 kilo zitten er zo weer aan’, sprak het hoofd streng. Dus zeiden de ogen ja tegen kleding die eigenlijk een tot anderhalve maat te groot waren.

Alleen, het gewicht bleef er (voor nu) af en langzaam maar zeker begon ik kleding in een maatje kleiner te kopen omdat dat nu eenmaal beter voelt. Twee weken geleden was het moment daar om afstand te doen van een eerste serie (veel) te grote kleding en mocht ik van mijzelf gaan shoppen voor beter passende kleding. Dat lukte zowaar, zoals jullie op mijn blog van maandag hebben kunnen zien.

En toen… Toen gooide het lijf roet in het eten. Ineens vertoonde mijn lijf rollen en bollingen die ik nog nooit had gezien. Ik snapte er niets van. Ja, ik was een kilootje aangekomen, maar dat kon toch nooit..? Het duurde even voordat het tot mij doordrong wat er aan de hand was.  Ik probeer dagelijks een aantal malen de plank te doen en ik ben weer gaan rennen. Een van de dingen die ik heb ontdekt is dat ik makkelijker ren wanneer ik rechtop, met aangespannen buikspieren, ren. Doordat niet alle buikspieren zich even snel ontwikkelen worden de onderste strakker waardoor de bovenliggende regio er even wat triestig en uitgezakt uitziet.

Voor de verandering wilde het hoofd deze verklaring in een keer accepteren. En zo kwam het dat ik vandaag wederom ging shoppen en maar eenmaal een verkeerde (te grote) maat uit het rek haalde. Gelukkig heeft Vriendin mij meteen gecorrigeerd en hoewel het hoofd er even heel erg verbaasd over was mocht ik het van mijzelf toch kopen. Nog een maand of twee schat ik in, dan ben ik er volledig aan gewend, aan die -10 kilo.

Me Myself & I

Blije gup

Dit jaar meedoen aan de Merseloop ging ‘em niet worden. Ik wist het zeker want ik ben te laat begonnen met trainen zelfs nu ik een trainingsschema van 7 weken heb gekozen bij RunKeeper. De Merseloop valt in het laatste weekend van juni, mijn trainingsschema zit er in het eerste weekend van juli pas op. Of ik volgens schema dan al klaar ben om 5 km te rennen… I don’t know.

Nu houd ik mij niet helemaal aan het schema. Les 1 bestaat uit 1 min rennen, 1 min wandelen, totale duur 10 minuten. Aangezien ik mij niet voor 10 minuten in mijn renkleding steek ben ik gewoon in dat zelfde schema doorgegaan en heb 5 km onder de voet door laten gaan. 38:39 minuten had ik voor die 5 km nodig.

Les 2 duurde wel 12 minuten en ik deed hetzelfde als tijdens les 1. Gewoon doorgaan. Toen had ik nog maar 38:15 minuten voor de 5 km nodig.

Training 3 was iets anders opgebouwd. 400 meter rennen, 400 meter wandelen, 400 meter rennen, 400 meter wandelen. Omdat ik toch lekker bezig was ben ik daarna verder gegaan in een eigen schema. 2 minuten rennen, 1 minuut wandelen etc. Nu ben ik dus flabbergasted in de overtreffende trap en een blije gup want zie hier mijn tijd tijdens de Merseloop…

5_uitslag merseloop 5km vrouwen 50 jaar en ouder.jpg

Zie hier de tijd die ik vandaag nodig had voor de 5 km…IMG_1821.PNG

Drie hele seconden sneller!! En dat tijdens de eerste officiele trainingsweek. Ik heb de Merseloop 2017 toch maar in mijn agenda gezet. Want als dit zo doorgaat, ben ik er waarschijnlijk gewoon klaar voor.

© Rianne