Wieb at Work

Het kan verkeren ..

Hoewel ik een kei-leuke baan heb solliciteerde ik begin 2014 naar een andere functie. Nou ja, de zelfde functie, het zelfde team, alleen een ander pakket. Ik kreeg de baan niet. Niet omdat ik ongeschikt was maar vanwegen mijn niet altijd even geweldige gezondheid en risicospreiding. Voor mijn huidige pakket staan drie mensen opgesteld, voor dat andere pakket zou ik nummer twee (naast een parttimer) worden.

De vacature werd extern geplaatst en er werd iemand aangenomen. Na een jaar vertrok deze iemand begin 2015 weer. Het duurde tot eind 2015 voordat er een opvolger was gevonden en ondertussen bood ik hand-en spandiensten aan aan collega één. Na een kleine vier maanden hield opvolger het al weer voor gezien. Hij had zijn vertrek niet slechter kunnen plannen want collega één zat op dat moment net in de ziektewet. Ik nam zijn werkzaamheden zo goed en kwaad als mogelijk over en werkte halverwege het jaar Op-Opvolger in om, toen collega één hersteld was weer een stapje achteruit te gaan.

Het kan verkeren: ook Op-Opvolger zet een punt achter zijn carrière bij ons. Vier weken geleden, net voor mijn vakantie, werd ik door de baas ontboden. ‘Of ik, gezien het vertrek van…?’. Ik had mij voorgenomen om dit keer niet weer tijdelijk hand-en  spandiensten te bieden en stond op het punt dat te zeggen toen de baas haar betoog eindigde met ‘… uren worden niet meer ingevuld. Zou jij een deel van de werkzaamheden over willen nemen?’.

Tja, daar hoefde ik niet lang over na te denken. Ik heb meteen ja gezegd. En nee, dit gaat niet betekenen dat ik nu veel te veel op mijn bordje heb liggen. Mocht dit in de toekomst wel gebeuren, dan zal er gekeken worden naar hoe, wat, waar, wie, waarom en waarom niet. Voor nu amuseer ik mij prima.

© Rianne

Wieb at Work

Google is your friend

Woensdagmiddag loop ik even bij de collega’s beneden binnen die knoerthard aan het werk zijn om, voorafgaand aan een kwaliteitsaccreditatie-traject, de laatste losse eindjes aan elkaar te knopen. Ik word met gejuich ontvangen. ‘Ken jij Latijn?’, vraagt een van de collega’s. ‘Nope jongen, ik ben slechts een HAVO-klantje’, antwoord ik maar kijk toch even op zijn scherm om te zien waar hij me bezig is. Summa Cum Laude weet ik nog wel te vertalen.

Op zijn scherm staat van alles maar hij staart met name naar het stukje anni gevolgd door een rits Romeinse cijfers. ‘Het eindigt op 8 en begint met 19’, zeg ik behulpzaam, onderwijl in mijn geheugen gravend hoe het ook al weer zat met de Romeinse cijfers. ‘Google eens op Romeinse cijfers’ zeg ik. Braaf doet hij wat ik zeg en vindt een ‘vertaal’-programmatje. Helaas werkt dat alleen van Arabische naar Romeinse cijfers en niet vice versa. Boven het vertaalprogramma staan gelukkig alle Romeinse cijfers. Ik kijk even en stel voor dat hij  1980 invoert. Het Romeinse cijfer wat verschijnt lijkt deels op het cijfer in zijn document. ‘Maak er dan maar 1988 van’, zeg ik. Bingo.

Hij springt nog net niet van zijn stoel af zo blij is hij en roept ‘High Five’. De rest van de collega’s op de kamer komen naar de oplossing kijken. ‘Jij bent duidelijk nog uit de tijd dat er goed onderwijs werd gegeven’, zegt een van de andere jonge snuiters. Hoewel ik deels denk dat hij gelijk heeft wuif ik zijn opmerking weg. ‘Ach, antwoord ik. ‘Dat valt wel mee. Gewoon onthouden: Google is your friend. Dan komt alles goed’.

Minions - Google

Op weg terug naar mijn werkplek bedenk ik mij hoe bijzonder het eigenlijk is dat ik als ‘oude rot’ eerder aan zoiets nieuwerwets als Google denkt dan een stelletje jonge honden. Zal de opleiding uit een andere tijd wel zijn ;-).

© Rianne

Wieb at Work

Pannenkoek

Begin december kregen mijn rechtstreekse collega’s en ik een uitnodig voor de AfdelingsKerstBorrel. Zes van de zeven zagen het niet zitten. De meeste van ons wonen niet echt in de buurt, een aantal van ons werken op vrijdag maar een halve dag of helemaal niet en ik houd sowieso niet van Borrels. Zelfs niet voor de kerst. Na een kort overleg waar uit kwam dat wij liever iets met z’n zevenen gingen ondernemen dan met Jan en Alleman meldde onze Teamleider ons collectief af en zette het idee ‘gezamenlijk lunchen’ om in een initiatief waarbij de big baas ook werd uitgenodigd.

Donderdag was het zo ver. Om kwart over twaalf verlieten wij onze werkplek om na een korte wandeling door het bos plaats te nemen aan een lange tafel in een pannenkoekenrestaurant. Als je mij 5 jaar geleden had gezegd dat 8 (semi-)ICT-ers samen zo veel lol kunnen maken had ik je verbaasd aangekeken. Maar wij kunnen het wel. Lol maken dus. En dat zonder alcohol want na het verorberen van de pannenkoeken keerde wij weer werkwaarts. Een initiatief wat voor herhaling vatbaar is. Want echt, goede collega’s is het halve werk!

© Rianne

Wieb at Work

Zoooo 2016…

Werktechnisch gezien is december de drukste maand van het jaar. Goede tweede is januari. Ik hoef in deze periode geen vrij te vragen want dat krijg ik toch niet. En of we het met het ‘normale’ werk al niet druk genoeg hebben lopen er ook nog twee projecten door de planning heen.

Aangezien druk zijn, druk doen en je druk maken helemaal passé en zoooo 2016 is hebben jullie bovenstaande niet gelezen. Bovendien is ‘druk’ een relatief begrip. We hebben een overvolle planning maar aangezien we het hele circus van ‘3 salarisverwerkingen in een maand, een nieuwe release en het jaarwerk inspelen’ nu voor de vierde keer doen en het elk jaar soepeler verloopt is er van drukte nauwelijks spraken. Zelfs wanneer niet alles meteen gaat zoals het moet gaan. Daar is in de planning namelijk rekening mee gehouden.

So far, so good…

In principe is er dus niets aan de hand. Kan ik druk zijn/doen/denken gewoon loslaten. In 2016 achterlaten.

Alleen….

Soms is het ineens druk in mijn hoofd door van die kleine, pietluttige dingetjes. Dingetjes die mijn tijd en energie nauwelijks waard zijn, laat staan een druk hoofd. Laat staan verzuipen in niet-bestaande hectiek.

Ik heb dus een goed voornemen… Eentje die niet in gaat per 1 januari van het aankomend jaar maar nu, vandaag, tout de suits. Ik blijf niet steken in het druk doen van het oude jaar. Ik laat druk van mijn schouders glijden en ga door met wat er moet gebeuren. Adem in, adem uit. Zonder hectisch hoofd. Koel, kalm en beheerst. Alles onder controle.

Jullie horen over een tijdje wel of het gelukt is!

Ik wens eenieder een niet druk zijnd, doend, denkend einde van 2016 toe en een rustig, kalm en beheerst 2017!

© Rianne

Wieb at Work

Zoz: The night the lights went out

Het was geen nacht maar rond half twee in de middag. Het was niet in New York maar in Venray, het was te kort om over 9 maanden een geboortegolf te verwachten, liefde kwam er verder niet aan te pas maar verder…  Klopt het aardig. Het licht ging namelijk uit, computerschermen en telefoons werden zwart. Nog voordat goed en wel tot iedereen was doorgedrongen (vrijdagmiddag na de lunch is een dip-momentje) gingen de lampen al weer aan.

Vrolijk drukte wij allen op de powerknop van onze pc en met de snelheid van een slak startte die dingen op om in een foutmelding te eindigen. Geen toegang tot de schrijfmap want die was verplaatst of verwijderd. Zucht. Ik stak mijn hand uit naar de telefoon om de helpdesk te bellen maar de telefoon was nog op zoek naar het netwerk. Dat zag er niet goed uit.

Tot op dit moment weet ik nog steeds niet wat de oorzaak van die kleine stroomstoring was en waarom het zo lang geduurd heeft voordat het netwerk weer bereikbaar was. En waarom de ene medewerker na beschikbaar worden van het netwerk weer gewoon de beschikking had over alle snelkoppelingen en bij andere medewerkers het bureaublad compleet opnieuw ingericht moest worden.

Wat ik wel weet is dat ik dankzij die kleine stroomstoring en het geheugen van collega Muziekkenner ik weer een leuk deuntje aan de ZoZ lijst kan toevoegen: The Trammps met ‘The night the lights went out in New York city’.

Voor meer Zwijmelen op Zaterdag verwijs ik graag naar het blog van Marja.

© Rianne

Wieb at Work

Als de programma’s niet meewerken

Het begon dinsdagmiddag. ‘Kan jij even iets opzoeken over winkelwagen 1000****?’. Dat kon ik. Helaas werd mijn antwoord mij niet in dank afgenomen want in het overzicht wat collega net voor haar vakantie had opgeleverd stond wat anders. Ik zocht nog wat dingen op en kwam net als de vraagstelster tot de conclusie dat er wat fout was gegaan bij het genereren van het overzicht. Raar maar waar. Vakantiecollega is nogal perfectionistisch.

Of ik een nieuw overzicht kon maken. Euh.. Nee… Hoewel ik aardig kan toveren en best wel wat informatie uit ons ERP-systeem weet te halen ligt mijn kennis en kunde vooral op het gebied van HR en winkelwagens vallen niet onder HR. Ik deed nog een halfslachtige poging die op niets uitliep en meldde bij Vraagstelster dat ik hoopte dat Junior, onze nieuwste collega, wel van de hoed en de rand wist.

Vraagstelster en ik (en daarmee ook de accountants ;-)) hadden geluk. Junior wist het niet precies maar hij wist voldoende om mij op het rechte pad te zetten. Na wat fröbelen, lukte het mij uiteindelijk om de juiste tabel te vinden en om de gewenste layout en kolommen in het overzicht te krijgen. ‘Appeltje/eitje’, dacht ik en ging aan de slag om een dikke 5000 nummers in excel naar zoekwoorden te converteren. En toen lag excel dwars.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: Appeltje/Eitje my ass. Met wat hulp en veel morele ondersteuning van mijn directe collega’s is het mij gelukt om ondanks trage systemen, dwarsliggende pakketten, diverse time-errors en afsluitende programma’s en 100.000 collega’s met vragen die niet bij mij thuis horen een nieuw overzicht op te leveren zonder dat er een PC door het raam naar buiten is gevlogen en ik iemand stijf heb gevloekt. Bovendien begrijp ik nu ook hoe het kan hoe Vakantiecollega een overzicht met foutjes heeft kunnen aanleveren. Met zoveel tegenwerkingen van de techniek zit een foutje in een klein hoekje.

En voor vrijdag hoop ik op een ‘normale’ dag met uitsluitend HR vragen. Ik ben wel toe aan een Appeltje/Eitje..

© Rianne

Wieb at Work

ZoZ: Suprise

Vorige week was een zogenaamde helweek op het werk van in totaal 38 uur werken waarbij de dinsdag verantwoordelijk was voor het grootste aantal overuren. Om acht uur ‘s-morgen zocht ik toen een werkplekje, om kwart voor elf ‘s-avonds liep ik door de nachtingang naar buiten, richting mijn huis. ‘Voorlopig werk ik volgens rooster’, verzuchtte ik de volgende dag maar al op vrijdag ging ik de fout weer in.

Nee, dan deze week. Keurig netje hield ik mij aan mijn uren en zorgde er zelfs voor dat ik deze vrijdag de te veel gewerkte uren van vorige week vrijdag op nam. Om 3 uur sloot ik mijn PC af, trok mijn jas aan, pakte mijn tas en kreeg de vraag van mijn teamleider ‘Heb je nog even vijf minuten voor mij?’. Nu ben ik de moeilijkste niet dus… Zij kreeg haar vijf minuten.

Het werden er tien waarna ik naar huis ging in de wetenschap dat ik a.s. woensdag van acht uur ‘s-morgens tot negen uur ‘s-avonds beschikbaar moet zijn. Moet ja. Dienstopdracht noemen ze zoiets.  Kan ik mooi dit weekend gaan bedenken wanneer ik die extra uren op wil nemen.

Een stukje muziek vinden bij bovenstaand verhaal was niet moeilijk. Tenslotte was The Boss Bruce van de week nog in Nederland en is Surprise een van mijn favoriete nummers.

Bruce Springsteen – Surprise

© Rianne